Binmediğim hiçbir otobüs

Beklemediğim hiç bir durak kalmadı bu şehirde

Gittikçe azalıyor hayat

Neyi erken yaşadıysam

Hep ona geç kalıyorum

Sana göçüyorum hep sonbahar

Yolların çıkmıyor aşkıma

Unuttuğun yağmurların adı aklımda

Seni içimde terk ediyorum

Susmaktan yoruldum

Kuşlar ve şarkılar bu şehri terk edeli

Efkâr demliyorum gözlerimde yaşlarımı

Yanağıma varmadan öldürüyorum

Tam sancağımdan yaralıyorum kendimi

Alnını yüreğime dayağın güne bakıp

Ne unutacak kadar nefret ettin

Ne hatırlayacak kadar sevdin

Yıkık bir duvar kadar bile pişman değilsin biliyorum

Beni hep bulmamak için aradın

Yanıldığımdın

Yangınımdın

Yangındın

Sensizliğe yenilmek sana yenilmekten zor olsa da

Ardında bir sürü “belki” ler bırakarak

Seni içimde terk ediyorum

Şimdi içimde

Öldürecek bir anı bile bulamayan iki yarım kaldık

Tamamlayamadık bizi

Elinden tutmadık yalnızlığımın

Saçlarımı uzaklarına gömdün

İçimin mavisi senin okyanusundandı…

 Al geri veriyorum!

Kilitleri hep yanlış kapılara vurdum

Devrilmiş vagonlara dönerken gözlerim

Seni içimde terk ediyorum

“Yârime uzanmayan bütün kollar kırık” demiştin ya

Aşk için doğmuşsa nereye kaçabilirdi?

Ne tuhaf değil mi içimi acıtanda sendin

 Acımı dindirecek olanda.

Ya öldür beni dedim ya da git benden

İçi bulanık bir sevdanın ucunda seni kaybettim

Aldırmadın aldırmalarıma

Bir gecede yıkıp yârini şafaklara sattın ihanetini

Küllerime basanlar bile utandı yaptığından

İşte soluk bir ömrün son nefesi benden

SENİ İÇİMDE TERK EDİYORUM…